Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS)

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) – z definicji jest przewlekłą, zapalną, układową chorobą tkanki łącznej charakteryzującą się nieswoistym, symetrycznym zapaleniem błony maziowej, występowaniem zmian pozastawowych i powikłań narządowych. Dotyczy około 1% populacji. Częściej chorują kobiety, a szczyt zachorowań przypada na okres między 30 a 50 rokiem życia. U większości chorych od początku choroby następuje, stała progresja zmian i postępująca destrukcja stawów, a odpowiedź na tradycyjne leki modyfikujące jest ograniczona. W badaniach laboratoryjnych często stwierdza się czynnik reumatoidalny (RF, rheumatoid factor), chociaż jego obecność nie jest warunkiem rozpoznania choroby. Bardziej swoistym oznaczeniem laboratoryjnym są przeciwciała przeciwko cytrulinowanym peptydom (aCCP, anti-cyclic citrullinated peptide antibody). W leczeniu stosuje się leki modyfikujące przebieg choroby (DMARDS, disease-modifying antirheumatic drugs), niesteroidowe leki przeciwzapalne, czy glukokortykosteroidy (zarówno podawane ogólnie jak i w injekcjach dostawowych). Obecnie duże nadzieje w terapii RZS pokłada się w tzw. leczeniu biologicznym.

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS)

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS)